Lake Tahoe (2008)

De tweede film van Fernardo Eimbcke werd hartelijke verwelcomed door zo wel Cannes filmfestival als Berlin filmfestival, en er zijn redenen voor. Mooi gefilmde beelden van Mexicanse cultuur en architectuur en heel natuurlijk acteerwerk zijn er twee van. Voor het oppervlakteverhaal gebeurt er lekker weinig, maar is dat echt zo?

Langzaam  bewegt Juan zich door de absurde atmosfeer van de kleine Mexicaanse stad. De stad waar de automonteur door kung-fu geobsedeerd wordt, waar  het autowinkelmeisje niks over auto’s weet en liever een paar punk-rock liedjes zingt. Maar Juan maakt zich er geen zorgen over, hij  is net in zijn rode Nissan tegen een paal bebotst en daaroom op zoek naar een autogarage en ook wordt hij door iets  belangrijker wordt gedreven.

Het verhaal bewegt zich heel langzaam, stopt soms helemaal en laat de kijker een stil landschap of een zwart scherm zien. Waarom zal de regisseur het verhaal, dat al langzaam genoeg gaat,  met lange opnamen van lege en bleke beelden van Mexicaanse woestijn onderbreken? Wat kunnen deze landschappen vertellen? In zijn boek “Herzog over Herzog” praat Werner Herzog, de Duitse filmmaker, over zo genoemde  mentale landschappen, die  de binnenwereld van mensen laten zien. En wat voor binnenwereld kan Juan hebben? Zijn vader is net overleden, en Juan moet de niewe wereld, waarin hij zichself bevindt, leren  acepteren. Dus het langzame tempo en de saaie landschappen kunnen de spiegel van Juan gedachten en ziel staat zijn.

Op een vlak gebeurt er lekker weinig, maar als hij het wil, kan de kijker achter de vreemde gebeurtenissen, die rond Juan een diepere laag ontdekken of liever voelen.

Related films: